...

Θα σας γνωρίσω με δύο κορίτσια σήμερα.

Τη μία τη λένε Λένα. Είναι όμορφη, δυναμική και χαμογελαστή.

Η άλλη ειναι η κόρη της, η Ντάρια. Είναι χαρούμενη, δημιουργική και απλώς υπέροχη.

Το κυριότερο όμως που εισπράττει ο καθένας που έρχεται σε επικοινωνία μαζί τους ειναι η αισιοδοξία.

Θεωρώ πως και εγώ δεν είμαι ο πιο απαισιόδοξος άνθρωπος στον κόσμο, όπως και οι περισσότεροι φίλοι μου. Και όμως... στις ζωές όλων μας έρχονται στιγμές που θελουμε να παραδοθούμε στις αναποδιές που φέρνει η ζωή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στη Λένα και στην Ντάρια και πιστέψτε με έχουν αντικειμενικές δυσκολίες.

Λόγω καποιων επιπλοκών στη γέννα, η Ντάρια είναι παράλυτη. Δεν μπορεί να μιλήσει. Δεν μπορεί να ελέγξει το σώμα της. Αυτό όμως δεν την εμπόδισε στα έντεκά της να αρχίσει να ζωγραφίζει.

Η Λένα πάντα στέκεται δίπλα της. Εργάζεται στην πυροσβεστική, μεγαλώνει κι άλλο ένα παιδί, έναν οκτάχρονο γιο, και το συνολικό εισόδημα της οικογένειας είναι περίπου διακόσια ευρώ το μήνα. Και αν νομίζετε ότι αυτά τα χρήματα φτάνουν για να ζει κανείς στην Ουκρανία, απλώς να σας πω πως το κόστος των φρούτων, λαχανικών, κρέατος, ρούχων και καλλυντικών ειναι το ίδιο με την Ελλάδα ενώ η βενζίνη έχει 1,20€ το λίτρο!

Η Λένα και η Ντάρια δεν παραπονιούνται. Θεωρούν τη ζωή ένα μεγάλο δώρο. Θεωρούν πως η ευτυχία πηγάζει απο μέσα μας. Θεωρούν πως ειναι πολύ τυχεροί που έχουν η μία την άλλη.

Και πραγματικά έτσι ειναι... Θεωρώ πως κι εγώ είμαι πολύ τυχερή που τους γνώρισα και έχουμε να κάνουμε μαζί πολλά δημιουργικά πράγματα που με χαρά να τα μοιραστώ μαζί σας.

 

 

 

 

 

 

 

 

Sumy,η παγωμένη λίμνη :)

Σε απόσταση 10 λεπτά από το σπίτι μου βρίσκεται μία λίμνη.
Εκεί υπάρχει ζωή χειμώνα -καλοκαίρι. Ξεκινώντας από την άνοιξη όλος ο κόσμος τα Σαββατοκύριακα κάνει πικ-νικ γύρω -γύρω και το καλοκαίρι μπάνιο.
Μόλις έρχεται ο χειμώνας και παγώσει η λίμνη, φτιάχνεται πάνω της παγοδρόμιο, οι ψαράδες κάνουν τρύπες στον πάγο  και ψαρεύουν και οι χειμερινοί κολυμβητές κάνουν μία "πισίνα" στον πάγο για τις βουτιές ! :)  
Ακριβώς εκεί και πήγαμε :)

Sumy, οι αναμνήσεις

Όταν πήγαινα σχολείο και ξεκίναγε ο "βαρύς" χειμώνας, ξυπνάγαμε το πρωί και αμέσως ανοίγαμε το ραδιόφωνο, περιμένοντας την πιθανή ανακοίνωση, ότι έξω είναι -2 και για αυτό το λόγο  τα παιδιά στις 5 πρώτες τάξεις του δημοτικού δεν θα πάνε σχολείο! :) (μέχρι -20 πηγαίναμε κανονικά :) )
Μόλις το άκουγα, η χαρά ήταν απερίγραπτη! Περίμενα να φύγουν οι γονείς για δουλειά, ντυνόμουν, έπαιρνα το έλκηθρο και έβγαινα έξω, όπου ήδη μαζευόταν η παρέα μας! :)
-20, χιόνια παντού, ήταν η καλύτερή μας :)

Sumy, η πατρίδα :)

Εδώ και μια εβδομάδα βρίσκομαι στη Σούμη, μια πόλη που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Ουκρανίας, σχεδόν στα σύνορα με τη Ρωσσία.

Έξω είναι -15, χιονίζει και είναι υπέροχα! :)

Εδώ μεγάλωσα, έζησα έως τα 18 μου, προτού πάω να σπουδάσω στο Κίεβο. Δεν ξέρω εαν σε έναν απλό τουρίστα η πόλη αυτή θα προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον, για μένα όμως, όπως καταλαβαίνετε, είναι ένας τόπος με τον οποίο για πάντα είμαι δεμένη, με τους ανθρώπους και με αναμνήσεις :)

Αγαπώ αυτή την πόλη, νοσταλγώ αυτή την πόλη, με γεμίζει και με εμπνέει...

Η πολυκατοικία, που τώρα μένει η μαμά μου 

 

To Σινεμά, που πήγαινα με την κάθε ευκαιρία... 

Η αγορά
 

 

Taxibus