Παραμονεύοντας τα Χριστούγεννα...:)

Όμορφα και παράξενα πράγματα συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή του καθενός μας. Τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα θέλω να μοιραστώ με εσάς μερικές συγκινητικές και μερικές αστείες αναμνήσεις των ανθρώπων για τη Χρονιά που πέρασε :)

* Ζω στον πρώτο όροφο. Το καλοκαίρι, λόγω ζέστης, τα παράθυρα είναι πάντα ανοιχτά. Και ξέρετε κάτι; Αναρωτιέμαι ως πότε θα ξυπνάω κάθε πρωΐ με ξένους γάτους στο κρεβάτι!

* Αποφάσισα να κάνω έκπληξη στον άνδρα μου. Όσο αυτός ήταν στο μπάνιο, έβαλα εσώρουχο με γατίσια ουρά και αυτάκια στο κεφάλι και ξάπλωσα στο κρεβάτι σε μία ελκυστική πόζα!
Ξύπνησα επειδή ο άνδρας μου με τύλιγε με κουβέρτα λέγοντας: " Σκεπάσου μην κρυώσεις ψειριάρικο!"

* Όταν ο παππούς και η γιαγιά τσακωνόντουσαν, πήγαιναν για ύπνο σε ξεχωριστά δωμάτια. Μετά από λίγο ο ένας από τους δυο τους, χτύπαγε το καλοριφέρ ρυθμικά. "Τουκ, τουκ, τουκ" ακουγόταν στο δωμάτιο, που μεταφραζόταν από τον άλλο: "Σ ' αγαπώ και μου λείπεις!"
Ο παππούς δεν ζει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά η γιαγιά μερικές φορές εξακολουθεί να χτυπάει το καλοριφέρ...

* Όταν ήμουν παιδί, αναρωτιόμουν γιατί οι μεγάλοι δεν μπορούν να λύσουν τα πιο απλά προβλήματα, όπως πχ να σταματήσουν να τσακώνονται και να ζουν ειρηνικά.
Τώρα που μεγάλωσα, κατάλαβα ότι απλώς δεν υπάρχουν μεγάλοι...
 

Ευτυχία

Βρίσκομαι στην Αρμενία, στο Ερεβάν, για τα γυρίσματα του ντοκυμαντέρ μου. Ήταν μια μέρα γεμάτη συναντήσεις και τρεχάματα. Το βράδυ φτάσαμε στο σπίτι. Έξω σουρούπωνε. Η γυναίκα του Vrezh, η Λένα, έφτιαξε τσάι. Ήπιε μια γουλιά, κοίταξε έξω και είπε μονολογώντας:

"Να-τελειώνει η μέρα...Εμείς όλοι επιστρέψαμε στο σπίτι, ξεκουραζόμαστε, πίνουμε τσάι... Αυτό δεν είναι η Ευτυχία;"

 

Η νέα Θεατρική Σεζόν ξεκίνησε για το "People & Puppets' Svit"

 

Τέλειωσε το καλοκαίρι και ξανά ξημεροβραδυαζόμαστε στο Χώρο Τέχνης Ασωμάτων! :-)
Ξεκινήσαμε τη θεατρική μας σεζόν με την πρεμιέρα: "Πινόκιο: Η Χώρα της Ευτυχίας!" και συνεχίζουμε με έξη παραστάσεις κάθε Σαββατοκύριακο και μία την Τετάρτη, στο νέο μας πρότζεκτ: "Δημιουργικές Τετάρτες" με το Θέατρο Κούκλας της Ιρίνα Μπόικο 'People & Puppets' Svit"!
Θα χαρούμε να σας δουμε στο Θέατρό μας, να περνάμε μαζί δημιουργικά και αξέχαστα!

www.irinaboiktheatre.blogspot.gr

@χώρος τέχνης ασωμάτων
Οδός Αγ.Ασωμάτων 6,Θησείο
Τηλ: 211-8009838
 

Αυτή είναι η συνέντευξη που έδωσα στο in.gr και εκ μέρους της ομάδας 'People & Puppets' Svit" ευχαριστώ τον κύριο Πάνο Βασιλάκη για το ενδιαφέρον του για τη δουλειά μας!
http://entertainment.in.gr/html/ent/895/ent.171895.asp
 

...

Όταν το παιδί ήταν παιδί 

περπατουσε κουνωντας τα χερια του, 
ήθελε το ρυάκι να είναι ποτάμι, 
το ποτάμι να είναι χείμαρρος, 
και αυτη η λακκούβα με νερό να ειναι η θάλασσα. 

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
δεν ήξερε ότι ήταν παιδί, 
ολα ηταν ενα μερος της ψυχης, 
και όλες οι ψυχές ήταν μία. 

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
δεν είχε άποψη για τίποτα, 
δεν είχε συνήθειες, 
καθοταν συχνά σταυροπόδι, 
το εσκαγε τρεχοντας,
ειχε ''κορυφη'' στα μαλλια, 
και δεν έκανε καμμία γκριματσα όταν φωτογραφιζοταν

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
Ήταν η ώρα για αυτά τα ερωτήματα: 
Γιατί είμαι εγώ, και γιατί δεν ειμαι εσυ; 

Γιατί είμαι εδώ, και οχι εκει; 
Ποτε ξεκινησε ο χρονος και πού τελειωνει το διάστημα; 
Δεν ειναι η ζωή κάτω από τον ήλιο απλώς ένα όνειρο; 
Είναι μηπως αυτό που βλέπω και ακούω και μυριζω 
μόνο μια παραίσθηση ενός κόσμου πριν τον κόσμο; 

Εχοντας υπόψη "τo κακο" και τους ανθρώπους 
υπάρχει αυτο που λεμε "κακο " πραγματικά; 
Πώς γινεται να είμαι εγώ, ετσι οπως είμαι, 
και να μην υπήρχα πριν γινω αυτο που ειμαι
και ότι κάποια μέρα, εγώ, οπως είμαι, 
δεν θα είμαι πλέον αυτος που είμαι; 

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
δεν του αρεσε το σπανάκι, τα μπιζέλια, το ρυζόγαλο, 
ουτε το κουνουπίδι στον ατμο, 
αλλα τα τρώει όλα αυτά τώρα, και δεν είναι μόνο επειδή "πρεπει"

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
ξύπνησε μια φορά σε ένα ξενο κρεβάτι, 
και τώρα κάνει το ιδιο ξανά και ξανά. 
Πολλοί άνθρωποι, τότε, φαινόντουσαν όμορφοι, 
τώρα ομως πολυ λίγοι, από καθαρή τύχη. 

Είχε πλασει στο μυαλο του μια σαφή εικόνα του παραδείσου, 
ενω τώρα το πολύ μπορει να μαντεψει, 
δεν μπορούσε τοτε ουτε να διανοηθεί τη "μηδαμινοτητα" 
ανατριχιάζει, ομως, σήμερα στη σκέψη αυτη. 

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
επαιζε με ενθουσιασμό, 
και, τώρα, έχει τον ιδιο ενθουσιασμο όπως και τότε, 
μόνο όταν πρόκειται για τη δουλεια του 

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
Ήταν αρκετό να φάει ένα μήλο,...ψωμί, 
Και έτσι είναι ακόμα και τώρα. 

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
τα χέρια του ηταν γεματα μούρα, όπως μόνο τα μούρα τα γεμιζαν
και ακόμη και τώρα ετσι κανουν 
φρεσκα καρύδια του ''εγδερναν'' τη γλωσσα
και ακόμη ετσι ειναι, 
για καθε βουνοκορφή, 
ειχε λαχτάρα για ενα ακομη ψηλότερο βουνό, 
και για κάθε πόλη, 
ειχε λαχτάρα για μια ακόμα μεγαλύτερη πόλη, 
και εξακολουθεί να είναι έτσι, 

Έφθανε για τα κεράσια στα ψηλοτερα κλαδιά των δέντρων 
με ενα ενθουσιασμο που έχει ακόμη και σήμερα, 
νοιωθει συνεσταλμενος σε αγνώστους, 
και το νοιωθει ακόμη και τώρα. 

Περίμενε το πρώτο χιόνι, 
και το περιμένει ετσι ακόμη και τώρα. 

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
έριξε ένα ραβδί σαν βελος πανω σ ενα δέντρο, 
και παλλεται εκει ακόμη μεχρι σήμερα. 

Peter Handke

Vrezh Kirakosyan, μια μικρή ιστορία για την ανθρώπινη δύναμη .

 

Για τον Vrezh Kirakosyan  διάβασα στο ίντερνετ .
Ότι υπάρχει ένας ζωγράφος στο Ερεβάν, ανάπηρος, που έγραψε ένα βιβλίο και προσπαθεί να το εκδώσει. Διάβασα και τα αποσπάσματα. Το βιβλίο ήταν για τη ζωή του. Ζωή όχι συνηθισμένη, το αντίθετο, θα' λεγα.
Γεννήθηκε υγιέστατος. Μια μέρα, η μητέρα του, κρατώντας τον στα χέρια, έπεσε. Ήταν 8 μηνών τότε. Οι γιατροί είπαν πως τραυματίστηκε ο σπόνδυλος και ότι η κατάστασή του θα χειροτερεύει μέρα με τη μέρα.Τόσο απλά...
Στα 6 σταμάτησε να περπατά.
Δεν πήγε σχολείο.
Μόνος του έμαθε να διαβάζει στα 5 του.
Από τότε διάβαζε συνέχεια .
Δεν έπαιξε ποτέ ποδόσφαιρο στο δρόμο με τα άλλα αγόρια.
Η μαμά του, του πήρε μολύβια και άλμπουμ ζωγραφικής.
Άρχισε να ζωγραφίζει ...

Τον "βρήκα" στο facebook και του έγραψα ένα γράμμα. Ύστερα μιλήσαμε στο skype. Μετά πήρα ένα εισιτήριο και πήγα στο Ερεβάν, με προσδοκία να κάνουμε ένα ντοκυμαντέρ.

 

Γνωριστήκαμε .
Δυναμικός, αισιόδοξος, με απίστευτο χιούμορ και όρεξη να ζει, να δημιουργεί, να χαίρεται, να είναι ευτυχισμένος. Παντρεμένος και πατέρας ενός υπέροχου μωρού !

Καμιά γκρίνια,κανένα παράπονο,στεναχώρια,λύπη- μόνο ευγνωμοσύνη για τη ζωή...

Ξεκινήσαμε τα γυρίσματα.



Έχουμε ακόμα δρόμο. Δεν βιαζόμαστε :-). Θέλουμε να απολαύσουμε την πορεία :-)

 

Αλά τώρα ο Vrezh είναι στη Μόσχα, γιατί σήμερα είναι τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του και η παρουσίαση του βιβλίου του, που εκδόθηκε .


Ας του ευχηθούμε καλή επιτυχία !
Το αξίζει!
Πραγματικά το αξίζει !

 

Συνταγή της επιτυχίας :-)

Υπάρχουν πολλές. Να πω μία από τις αγαπημένες μου.

"Βάλε ένα στόχο. Μεγάλο και αδύνατο να πραγματοποιηθεί.

Τρόμαξε :-)

Κάθε μέρα κάνε ένα μικρό βήμα προς το στόχο αυτό και να μην αμφισβητείς ούτε λεπτό,ότι θα τον πετύχεις!"

:-)

Από πού είμαστε; Ποιοί είμαστε;Πού πάμε;

 Ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες του Γκωγκέν, που έχει ως τίτλο αυτές τις ερωτήσεις.
Ο Γκωγκέν είναι ο αγαπημένος μου ζωγράφος, από τις αγαπημένες προσωπικότητες, που μου προκαλεί την έμπνευση, τη δύναμη, το θαυμασμό και τη συμπόνοια.
Η μέρα σήμερα αφιερώνεται στο βιβλίο του "Noa-Noa", που το ξαναδιαβάζω κατά καιρούς :-)